آسمان را خفه می کند

زردی برگها

تن را می خراشد

آنگاه که در سرمای آذر

چنارها می میمیرند

قلب ها می شکند که چرا علف هرزی

جوانه زدرنش را به رخ می کشد

علف

در تلالو خورشید مرداد

خار خواهد شد

آنگاه که

پستی اش را در میان بزرگان بفهمد.....

آنقدر احمقم

که هنوز

در تنهاییم با تو حرف می زنم

در اشکهایم با تو می خندم

وبا تو

آخرین طبقه قصر آرزوهایم را می سازم

اما

در آخرین لحظه

قهقهه شیطانی ات

آن قصر بلند را بر سرم خراب می کند!

له می شوم...

خنده شوقم

همچون لبخند مردگان بر لبانم خشک می شود

می خوابم....

اما می دانم که اگر کابوس خوابم نشوی

از طلوع خورشید

دوباره حماقتم را به بازی می گیری

نفرین به تو....

که سهم من از رمضان ها غم شد و اشک؟

به تقاص کدامین گناه

یا به شوق کدامین نگاه

محکومم کردی به سکوت وسکون؟

میدانم

هرگز نخواستی بیاد بیاوری

که یکی در کنج تاریکی سیاهچالی

که تو

کلید آن را

در هلهله آرزوهایت گم کردی

با ترانه خاطره هایش

هرشب جان می دهد....

نفرین به تو

روی دیگر سکه هایی

 که خود را به آنها فروخته ای

نفرین حک شده

وسرخی گلهای ویلایی

که قولش را به تو داده اند

از خون دل دیگری است

نفرین به تو.......

همان هنگام که خندان

دوش به دوش دیگری

از کنار گلها می گذشتی

چند قدم آنطرف تر

در سلول تاریک سکوت

یکی

در میان غل وزنجیر های خاطراتش

آرام آرام

اشک می ریخت وجان می داد!

نفرین به تو.....

فقط با دیدن چشم ها

حرکت دست ها

وسکوت عاشقانه ی

آن پسرک لال

از دنیا گذشت

تا دوست داشتن را معنا کند

آنوقت تو

از دوست داشتن گذشتی

وعشق را پایمال کردی

تا دستها برایت تکان بخورند

وچشم ها حیران شوند

که فقط تو

توانسته ای دنیا را فتح کنی!!

بر این تن زخمی شلاق بزن

هرچه که دلت می خواهد

با نیزه های حضورت

بیشتر قلبم را پاره کن

اما من هیچ گاه

قفل سکوتم را نخواهم شکست...

جواب تمام عذابهای تو

همان قطره های اشکی است

که فقط خدا

محرم آنهاست...

آه از دست تو

که چقدر بد هستی

آه از تو

آه.....

که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد

سهم من

پایین رفتن از چند پله ی متروک است

سهم من

گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

آه سهم من این است....

سهم من این است.....

(فروغ)

باغچه آرزوی من

از گل خالی است

ومن

در حسرت گلبرگ گل سرخ

تن سبز

خارهای تازه روییده را

نوازش می کنم

همین خارها

انیس تن رنجور من هستند!

سال نو مبارک

شرمنده که بازم غمناک بود

شبهایی که تا صبح گریه میکردم

خند ه های تمسخر آمیز تو و او

 بر عشق پاک و وفای بی اندازه ام

غمهایی که با کمر شکسته میکشیدم

تازیانه هایی که تو

هر لحظه بر تن نحیفم می زدی

سلول تاریک و زنجیر های سرد

همه و همه تمام شد..........

من

همه روزهای زیبای جوانی ام

همه عشق و ارزوهایم را

در زندان خیانت تو دادم

تا فقط

زنده بمانم

نفرین به تو